Joel’s Diary

Internetverslaving

Ik kreeg gister dit stukje krantenknipsel in m’n hand gedrukt:

Een echt nep-effect

‘Hulpverleners kunnen zich vaak niet voorstellen dat de empathie die gamers ervaren met andere aliassen, vergelijkbaar is met die in het reële leven. Terwijl dat precies het probleem is. Want daardoor raken gameverslaafden hun werk, hun relatie en hun woning kwijt’, zegt Martin Reddemann, een senior-beleidsmedewerker die internetverslaafden heeft behandeld bij de instelling voor verslavingszorg Novadic-Kentron. Voor gameverslaafden zelf is het vaak een schok om in groepstherapieën met drugsverslaafden te ontdekken dat ze zich precies gedragen als zij: ze liegen, gaan stiekem door met hun gebruik, en zijn geïrriteerd als ze daarbij gehinderd worden, lees: als ze niet online kunnen zijn. Kern van het probleem is dat gamen de verslaafde speler op een snelle, laagdrempelige, goedkope en aantrekkelijke manier iets geeft wat in het normale leven meer moeite kost om te verwerven: sociale waardering. Reddemann: ‘ Als je op een bepaald level zit, bereik je een status die van grot belang is. Die wordt des te belangrijker als je in het echte leven alles kwijt bent. Wij proberen door middel van leefstijltrainingen in het reële leven activiteiten aan te bieden die een vergelijkbare waardering opleveren.’ Vrijwilligerswerk kan een eerste stap op weg naar normaliteit zijn. Specifieke therapieën zijn nog in ontwikkeling.

Bron: De Volkskrant (03 mei 2008?)

Nou ben ik niet gameverslaafd: je zal hard moeten zoeken naar computerspelletjes op m’n pcs. Maar internetverslaafd ben ik wel: niet alles in het stukje gaat echter op Misschien komt er nog wel een uitgebreider stukje in de toekomst, maar ze zeggen wel dat toegeven stap 1 is!