Joel’s Diary

Need Adventure? Ga liften! (Deel 1)

(Voor de Hyvers: klik op de eerste link onderaan om de volledige tekst te lezen)

Afgelopen weekend stond in het teken van de Alpha Landelijk Liftrace van 2008. Om maar te beginnen met het einde: Marjan (m’n reisgenote) en ik zijn in Keizerslautern, de eindbestemming, aangekomen en ook weer terug in Nederland gekomen. Daarmee is lang niet alles gezegd, want hoe is een heel verhaal.

Vrijdag op zaterdag sliepen we in Huize Vught, bij Alpha Den Bosch. Het was vroeg op, om om 8:00 in Den Bosch op het station te staan. Na te hebben gewacht op de Zwollenaren, kregen we de bestemming te horen, instructies, en het papierwerk, Daarna werden we afgezet bij een benzinestation naar keuze: rond 9 uur stonden we langs de A2 bij Boxtel. Jammer genoeg was dat toen wel met 2 andere liftkoppels, dus was het wel even wachten, maar onze eerste lift bracht ons naar een tankstation tussen Eindhoven en Weert (iemand die eigenlijk naar Geldrop moest maar voor ons omreed).

De volgende lift was van een wat ouder echtpaar dat op vakantie ging met de caravan, en vroeger ook veel had gelift: die namen ons mee tot een afrit van een N-weg bij Heerlen, daar sloegen zij af naar hun camping. Na een tijdje te hebben gewacht werden we meegenomen richting Aachen door een Duitse vrouw: die zette ons af op het laatste tankstation voor de Duitse grens.

En toen kon het wachten beginnen: wij stonden aan het einde van het tankstation, net voor de snelweg met een bordje, maar na drie kwartier ga je toch een beetje meer rondvragen en kijken. Overigens kwamen we hier ook een ander liftkoppel tegen, die al na 5 minuten weg waren… Na het tweede rondje over het benzinestation, toen we uiteindelijk weer op ‘ons plekkie’ stonden, stopte er een vrachtwagenchauffeur. Nadat we hadden bevestigd dat we naar Koblenz moesten stapten we in: Marjan op de bijrijdersstoel, ik op z’n bed. Ik zat met m’n schoenen op kranten tussen de twee stoelen in, maar veel ruimte voor m’n voeten was er niet en uiteindelijk kon ik lekker achterover gaan liggen op het bed. Hij was Turks, maar kende geen duits of engels, en wij geen turks, dus het was wel stil, maar we vermaakten ons wel met Friends kijken.

Drie uur en twee keer een file (door wegwerkzaamheden) later (inmiddels al weer voorbij Koblenz), stopte de chauffeur opeens op een parkeerplaats, en vertelde hij dat ‘ie door ging naar Italie en dus een andere route nam. Hij kon ons op een Autohof (= een wat grotere parkeerplaats/bezinestation/wegrestaurant combi)afzetten ter hoogte van Mainz. Zo gezegd (al was het meer ‘zo geschreven en zo gewezen), zo gedaan. Op de Autohof was een Mac, dus daar eerst een ijsje gehaald, en toen met ons bordje weer een plekje uitgezocht.

Binnen 15 minuten hadden we een lift, maar wel van een auto waarvan Marjan en ik allebij zeiden toen ‘ie aan kwam rijden ‘Die stopt vast niet’ en ‘Wil ik hier wel in zitten?’ – een echte disco auto. Maar dat ging prima met 180 over de Autobahn in de oude Polo met flinke subwoofers achterin. Daarnaast had ‘t ding ook nog een zonnedak, dus lawaai was er genoeg. De vriend van de bestuurder vond ‘t toch niet zo leuk dat z’n vriendin twee lifters had meegenomen: hij hing dan ook spontaan op en was niet meer te bereiken. Maar, binnen een half uur waren we er dan: Kaizerslautern Hbf! We waren derde, na de twee teams van Ichtus Zwolle. Eerlijk gezegd was ik zelf al lang blij dat we waren aangekomen. De zon scheen heerlijk, en we moesten nog even wachten op de andere teams…

To be continued!