Joel’s Diary

Sterven voor God

(Hyvers: klik de eerste link onderaan om dit verhaal helemaal te kunnen lezen…)
Voorwoord: Dit is een beetje rauw en een tikkeltje persoonlijk allemaal maar ook erg lang: maar daar is een blog toch voor
Je vraagt je bij het lezen van de titel waarschijnlijk af ‘Wat is Joel nou weer van plan?’. Blijf maar lekker in je stoel zitten, want zo radicaal ben ik niet: de verhalen zijn deze keer minder persoonlijk. Deze keer geen verhalen uit m’n eigen leven, maar verhalen van anderen die ik ben tegengekomen die indruk op mij maakte.

Een tijdje terug zat ik in de trein naar Utrecht voor een vergadering, en onderweg in de trein liet m’n reisgenote mij een verhaal lezen uit een boek van Wilkin van der Kamp. Het verhaal ging over een jongen die opeens radicaal tot geloof was gekomen. Twee weken daarna overleed die jongen, maar toch was hij na zijn dood een groot getuigen: er was veel pers/media aanwezig bij de begrafenis en veel werden geraakt door het verhaal. Zo heeft die jongen, pas bekeerd, toch veel impact gehad. Iemand die helemaal geen instelling had om een voorbeeld te zijn of indruk te maken op anderen heeft God toch gebruikt om dat wel te doen, door zijn dood.

Afgelopen zondag vonden m’n ouders (en ik ook wel een beetje) dat ik de laptop maar eens moet laten staan om wat anders te gaan doen. Dus ben ik in een boek begonnen: een boek dat m’n vader goede dingen over had gezegd, dus ik gokte dat dat wel goed zou zitten. Het was een dun boekje, en in ‘t engels dus dat leest lekker weg: gisteravond heb ik het uit gelezen.

Het verhaal is waar-gebeurd en gaat over een 19-jarige jongen, Pete, die als zoon van zendelingen in Kenia vrijwilligerswerk en evangelisatie aan het doen is. ‘s Nachts komen er van een andere stam krijgers om koeien mee te nemen. Hij zit er tussenin en wordt doodgeschoten, en is dan nog maar 19… Zo begint het boek, geschreven door Pete’s moeder, en het verhaal gaat vervolgens terug in de tijd en volgt het leven van Pete.

Wat mij van het verhaal erg raakte en boeide was Pete’s passie voor God: z’n moeder vertelt uit z’n dagboeken en ook z’n stilletijdsaantekeningen en vertelt aan de hand hiervan wat Pete allemaal dacht en wat er in hem om ging. Hij was nog maar 19, maar in z’n hart was volledig gericht op het raken van iedereen in zijn omgeving. Ik ben ook bijna 19, maar echt lang niet zo vol van God als Pete: hij wilde maar een ding in het leven, God dienen, maar daarnaast was ‘ie ook nog erg oprecht en eerlijk. Het boek raakte mij ook mede omdat op veel vlakken ik toch de overeenkomsten met m’n eigen leven zag, zoals het opgroeien in Afrika.

Pete was voor zichzelf nog lang niet “klaar” om te sterven: maar God heeft z’n leven toch gebruikt voor veel goede dingen. Zo hoorde de ouders van Pete van veel van z’n klasgenoten dat Pete altijd enorm positief was en van de mensen waarmee hij de laatste weken van z’n leven mee werkte dat Pete alleen maar goed deed: dat ze nooit zo’n oprecht iemand waren tegengekomen.

Het bovenstaande stukje tekst heb ik nu alweer een tijdje geleden geschreven, maar op een of ander manier was het toch niet ‘af’, er miste iets. Vandaag is eerste paasdag, en vanmorgen tijdens de preek zei de dominee iets heel normaals over pasen (wat precies weet ik al niet meer), maar ik moest opeens weer denken aan dit verhaaltje. Ik bedacht opeens de link tussen alle verhaaltjes en ook m’n vorige stukje: dat Jesus, door zijn dood aan het kruis, voor ons maar ook voor mensen, toen een gigantische knipoog was: de allergrootste knipoog ooit eigenlijk .

Twee duizend jaar geleden gebeurde er erg rare dingen met het sterven en leiden van Jezus: zo werd het opeens donker en drie dagen later was Jesus weer opgestaan, allemaal dingen die niet ‘zomaar normaal’ zijn. Voor ons vandaag vieren we Pasen ter nagedachtenis van Jesus die aan het kruis stierf, maar het is voor ons in ons eigen leven elk jaar weer een ‘knipoog van God’. Hij is er voor ons, en hij heeft z’n eigen zoon voor ons gestuurd, die uren lang aan een kruis heeft gehangen, voor onze zonden! (Nu ik dit schrijf moet ik ook weer terugdenken aan het Alpha Landelijk Weekend in februari, waar Wilkin van de Kamp ook hierover sprak. Jammer genoeg zijn m’n aantekening daarvan ergens beland, wie weet waar…)

Je denkt soms ‘oh, het gebeurt elk jaar, dus zo bijzonder is het niet’, maar het vieren van het avondmaal op Goede Vrijdag en een goede preek op eerste paasdag hebben mij dit jaar toch echt geraakt, en goed gedaan: het is een in ieder geval voor mij een flinke bemoediging.

Daarnaast is het ook nog eens zo, dat door het sterven van Jezus we eigenlijk helemaal niet bang hoeven te zijn voor de dood: het is nou eenmaal menselijk om daar over in te zitten, maar dat hoeft echt niet! Dat laten deze twee verhaaltjes ook zie, al ben je er niet op ingesteld om te laten zien wie God is in jou leven aan anderen, God doet dat sowieso door je. Nou is dit verhaal vreselijk lang geworden en moet er een eind aan komen, maar dit wilde ik toch effe opgeschreven hebben.