Joel’s Diary

What have I been doing?

So for those wondering: this is the executive summary of my final internship report, the full thing being 11+18 pages

This report covers my internship at JAARS, in Waxhaw, North Carolina. My project for the internship was to work with the team that works on “Translation Editor”, a program to input and edit scripture. The internship started off by writing a project plan, containing explanations of the process, the approach taken, products to be produced and a timeline for the different products. The team works with the Extreme Programming methodology, and has taken a year to refactor the code (refactoring is to review and improve code). The biggest change is this is an architecture change, where the old data layer is being replaced by new data objects, using the principles of “Domain Driven Design” (from the book by the same name by Eric Evans). Because of this, all the modules had to be rewritten or adjusted for this. Important in this process were pair programming and test driven development, which ensure that changes happened correctly and the complexity was kept at bay. In addition to an explanation of the project, the project plan also included a timeline to work on development tasks and produce three products. The development tasks happened in two distinct phases: work on refactoring and the new code, but also producing a bug fix release. In addition I was able to attend an internal “developers conference”. The three products produced were an implementation report, a design report and this final internship report.

The results of this internship can be seen in three different areas. Firstly, in the refactored code I was directly involved with about 30 tasks and in the bug-fix release I worked on fixing about 40 bugs. Secondly, I was able to develop my skills, especially in the areas of implementing code and self-discipline, but also in design aspects. The development of these skills is discussed in a separate reflective report which has been included with this report as an appendix (the report is in Dutch however). Thirdly, I have written an implementation report on a development task, a design report in English about a design issue, and also this final report. In these three areas I have achieved the goals as set in the project plan and therefore, at the end of this internship, I can look back on a productive, valuable and educational internship.

Zoek je nog een stage?

2009: Wat een jaar!

Ik loop een beetje achter met het terugblikken op 2009, het is alweer bijna half januari, maar ik ben druk bezig geweest met het afronden van mijn stageverslag. Maar hier gaan we dan: 2009, een terugblik:

Het jaar begon goed om 10 uur op 1 januari vroeg ik Tirza om mn vriendin te zijn. Twee maanden eerder waren we elkaar op een verjaardagsfeestje ontmoet en toen klikte het wel . 2 januari gingen Tirza en ik met Alpha Arnhem naar Texel om een dagje van de (koude) natuur te genieten.

Voorjaar 2009 bestond dus vaak uit het reizen heen en weer tussen Arnhem en Den Haag. Inmiddels ken ik de tram van 23:48 uit Den Haag erg goed (en ja, dan ben je pas 1:30 in Arnhem).

In februari heb ik een semester over robots maken afgemaakt, en ben ik begonnen met een semester genaamd “Ambient Intelligence”, over computers die veel andere vormen aannemen en steeds meer voorwerpen intelligent worden: intelligente auto’s, tv’s en muren. Na 10 weken courses volgde 10 weken project: met een groep van 5 anderen hebben we een systeem ontworpen en uitgedacht om slim te meten welke apparaten energie gebruiken en op basis daarvan suggesties geven om energie te besparen. Dat semester was eind juni afgelopen.

Tussendoor was ik ook nog Penningmeester voor Alpha Arnhem, en maakte deel uit van het bestuur. Een uitdagende, maar erg leuk taak om actief te zijn met de regie van een gezellige club mensen. Daarnaast heb ik ook mijn stage in de VS geregeld: Wycliffe, JAARS, de HAN, de Amerikaanse Ambassade en iedereen op een rijtje krijgen was niet altijd even makkelijk. Een periode van onzekerheid, maar uiteindelijk heb ik juli een visum gekregen en mn ticket voor de VS kunnen boeken!

Half juli tot begin augustus ben ik met Tirza naar haar ouders in Spanje op vakantie geweest. Een maand was ik in totaal weg, met een slotweekend van de Jeugdgroep van de Tirzas kerk en een bezoek aan Tirzas opa en oma, die ons ook naar het vliegveld brachten. Drie weken hebben we Baskenland gezien, van het strand kunnen genieten en lekker kunnen luieren.

Eenmaal in Nederland heb ik drie weken in Ede doorgebracht en begin september vloog ik naar de VS. Sindsdien woon ik bij Waxhaw, in North Carolina, bij JAARS, waar ik stage loop. In de inmiddels bijna 5 maanden hier heb ik veel geleerd over programmeren en het werken in een team en heb ik een steentje bijgedragen aan bijbelvertaalwerk. Ook heb ik veel nieuwe mensen ontmoet, en ook al weer afscheid moeten nemen.

Dat was mijn jaar! Veel gebeurd, veel geleerd en veel meegemaakt, maar als ik terugkijk zie ik duidelijk hoe God mij naar Amerika leide: steeds gingen er deuren open, en hij was er voor elke stap. Hoeveel ik het ook niet zag zitten, hij was er. Het is enorm tof om hier in de VS te zijn en stage te lopen door iets te doen dat ook een groter nut heeft dan voor een stage bedrijf.

25 januari ben ik weer in Nederland, en binnenkort meer over de toekomst en misschien kort over de laatste 10 jaar

All in a day’s work

Deze keer iets serieus over wat ik nou eigenlijk doe, ik neem je mee op een typische werkdag. Ik zal het proberen simpel te houden, want het kan allemaal nogal ingewikkeld worden als je gaat praten over programmeren, methodieken, variabelen, classes, refactoren, profilen enzovoort.

Ik woon hier vier a vijf minuten lopen van mijn werk af. Oprit af, links de weg op, tweehonderd meter verder lopen en dan rechts de parkeerplaats van het gebouw op lopen. Pliep, je pasje scannen, kijken of er in de keuken nog wat lekkers ligt en loop de trap op naar boven. (Er komen regelmatig dingen binnen van winkels in de omgeving dat prima te eten is maar wat ze niet meer mogen verkopen). Daar loop ik naar het “TE Software Development” kantoor. Wij hebben het grootste kantoor in het gebouw zo’n beetje. Een foto volgt, maar het middelpunt is twee parallelle rijen met tafels met computers. Er staan 6 desktops, drie per kant, allemaal met twee grote beeldschermen en ook twee muizen en keyboards. Verder ligt er nog een hoop troep en speeltjes overal en staan er wat losse testcomputers.

Als ik binnenkom is dat meestal met mijn kop koffie Beneden kost het 25c en is het niet te drinken eigenlijk, dus neem ik het mee van thuis. Van 8:00 tot 8:45 is het zo’n beetje tijd om je koffie te drinken, je email te lezen en andere persoonlijke dingen te doen. Tot 9:15 kan je dan aan de slag, en dan is de “standup meeting” dat begint doordat John, de baas, een bal naar iemand gooit die begint met gebed en te vertellen wat hij de afgelopen dag heeft gedaan. De bal gaat iedereen langs die dat ook verteld, en dan gaat iedereen weer aan de slag. Het idee is dat iedereen een beetje op de hoogte is, en vragen en/of tips kan stellen.

Dan is het aan de slag tot 12:00. We werken over het algemeen in tweetallen al lukt dat momenteel niet voor het hele team omdat mensen weg zijn. Het ontwikkelteam bestaat uit 5 man en dan ik erbij. We zijn nu bezig met veel code te herzien omdat er aanpassingen aan gemaakt zodat de software in de toekomst ook op Linux kan draaien en verder sneller werkt. Daarom zijn er nu een heleboel taken die moeten worden gedaan. Eerst pas je alle code aan die wordt gebruikt, dan pas je de code aan die wordt gebruikt om de code te testen en dan check je nog een keer alle code van het progamma door alle testen uit te voeren. Zo weet je zeker dat er niks anders fout gaat door wat je hebt veranderd.

Om 12:00 is de lunch pauze: ik loop dan even naar huis om te eten en ben dan een half uurtje daarna weer terug om email te checken en andere dingen te doen. Om 1 uur beginnen we dan weer en zijn we tot 5 uur bezig met ontwikkelen.

Inmiddels ben ik al redelijk ingewerkt in de code en begin ik te begrijpen hoe het allemaal werkt en in elkaar zit. Het project heeft nogal een geschiedenis, en dat kom je dus ook tegen in de code We werken redelijk nauw samen met een team in Dallas, Texas op gezamenlijke onderdelen tussen de software. Ik bedenk me net dat ik nog niet heb uitgelegd waar ik nou aan werk: TE, wat ik al eerder noemde staat voor “Translation Editor”, en is software om vertaalde bijbelteksten in te kunnen voeren op de computer. Dat is ingewikkelder dan je denkt: er komen veel alineas, koppen, voetnoten, aantekeningen en versnummers aan te pas. Daarnaast zijn er ook veel functies om het nog makkelijker te maken om de bijbel te vertalen zoals controles op spelling, kommagebruik, hoofdlettergebruik en een systeem om aantekeningen over teksten bij te houden. Al met al een ingewikkeld pakket, want daar komt nog bij dat er ook “rare” scripts worden ondersteund zoals bijvoorbeeld Arabisch, Urdu, Amhaars en nog veel meer.

Al met al geniet ik dus erg van het werk, leer ik veel en is er een grote berg werk te doen!

Alweer een maand…

Ik had een ruime post getypt over wat er allemaal is gebeurd in de laatste maand, maar jammer genoeg ging dat in z’n geheel verloren. Daarom nu een verkorte versie van hetzelfde verhaal…

Ik ben inmiddels alweer een maand hier in de VS. Druk bezig met stagelopen, maar ondertussen vind ik af en toe ook nog tijd voor andere leuke dingen. Over stagelopen ga ik meer vertellen in de volgende post.

Twee weken geleden was ik een weekend in Washington DC. Een collega nodigde me uit om samen met hem en zijn “youth group” naar een eendaagse conferentie te gaan in de buurt van Washington DC, “Do Hard Things”. De conferentie was aan de hand van een boek (heb ik overigens gekocht), geschreven door twee 18-jarige jongens over het overkomen van de lage verwachtingen die worden gesteld aan jongeren tegenwoordig. Niet helemaal mijn leeftijdscategorie, maar er waren dingen die me aanspraken en bemoedigden. Ook mooi was een oproep door de vader van die twee jongens, die dus ook sprak, en na de oproep vroeg of iedereen die gebeden had om Jezus in zijn of haar leven te accepteen wilde opstaan en “Jezus is Heer’” wilde roepen. Een erg mooi moment. Het was wel 8 uur (met stops) ernaartoe rijden, vrijdag avond heen en zondag terug, maar dat was het waard. Het was ook mooi om de omgeving te zien van Virginia en North  Carolina waar we doorheenreden op de snelweg, en er was zelfs tijd om even in het centrum van Washington DC te lopen.

Iets wat ik ook veel heb gedaan is kerkshoppen: tot nu toe ben ik elke zondag in een andere kerk geweest. Erg veel afwisseling dus, ook tussen groot (4000 mensen) en klein (50) en ook verschillende soorten kerk. Het is hier deel van de Amerikaanse Bible Belt, dus kerken zijn er genoeg . Samen met George, Megan en Nathan, andere leeftijdsgenoten die hier op het centrum tijdelijk zitten kijken we waar we naar toe willen. Tot nu toe erg goed: elke kerk is weer anders.

Met George, Megan en Nathan doe ik ook af en toe wat leuks: een film kijken, samen eten of wat anders. Zaterdag was JAARS day, een open dag van het centrum. We zijn langs wat stands en presentaties gelopen, en hebben het Alfabet Museum bekeken dat hier ook zit. Verder hebben George en ik een ritje gemaakt in een helikopter voor een spotpreisje. We moesten lang wachten (waren pas om 16:00 aana de beurt) maar het was enorm gaaf om alles vanuit de kucht te zien en dat mee te maken. Daarvan zijn hieronder wat foto’s en een filmpje van als de helikopter terug komt

That was all Volgende keer meer over mijn stage!

De eerste week!

Dinsdag was het zover: om 8:30 kon ik de nodige papierhandel gaan doen. Nadat alles was ingevuld werd een foto gemaakt en mn badge gemaakt. Die moet ik nu 5 maanden overal omhebben, deels omdat er nu een kaart aan hangt om de deuren te kunnen openen. Ook kreeg ik nog meer papier mee, en een mok van JAARS met ‘Special Volunteer’ . In het “Language Services Center” aangekomen (het gebouw waar vooral alle IT diensten zitten) kwam John, de manager van de afdeling me halen, en introduceerde me kort aan iedereen in wat ik maar “the war room” noem, waar de software development afdeling werkt. Ik mocht eerst in de testers ruimte de training doen voor het product waar ik aan ga werken , “Translation Editor”, oftewel “TE”.

Rond 11:30 was ik klaar met de training en had ik met data van een taal in Mozambique alle functies van het programma gebruikt en bekeken. In het laatste half uurtje voor de lunch pauze heb ik een beetje meegekeken met wat er gebeurde. Thuis heb ik mn broodje gesmeerd en toen ben ik weer terug gelopen om nog mn email te bekijken voordat ik weer aan de slag moest. Die middag kreeg ik van John een overzicht wat er gaande was en de architectuur achter het programma en de veranderingen daar in. De rest van de middag heb ik gekeken hoe een collega Tim code aanpaste aan de nieuwe “FDO”, een aanpassing aan de architectuur. Aan het einde van de dag ben ik met John mee naar huis gereden, waar een aantal andere vrijwilligers en bezoekers van het JAARS centrum uitgenodigd waren bij John en z’n vrouw Vivi voor een maaltijd. Vier mensen met hele andere verhalen en toekomsten, maar heel leuk.

Woensdag was het om 8 uur weer aanwezig zijn. Tot 9:15 is er dan tijd om email te verwerken en eventueel andere dingen te doen, Daarna is eerste de dagelijkse vergadering om elkaar bij te houden wat er aan de hand is. Er zijn tot nu toe twee versies van het programma in ontwikkeling, een 6.0 versie en onderhand wordt er ook aan de 7.0 versie gewerkt met een heel andere architectuur. Daarna heb ik weer met Tim samengewerkt: veel kijken en af en toe een vraag stellen over wat iets doet of wat het betekent. Verder is de sfeer goed: niet al te serieus, genoeg flauwigheden en lol tussendoor, en het gaat ook om goede code, niet alleen of het werkt

Donderdag en vrijdag heb ik weer zo’n beetje het zelfde gedaan, al begin ik steeds meer en meer van de code te begrijpen en welke onderdelen wat doen en hoe het bij elkaar hoort. Een andere taak die we hebben gedaan is het samenvoegen van code uit Dallas, waar bij een SIL centrum (een zusterorganisatie van JAARS) ook mensen aan andere software delen van het “FieldWorks” pakket werken.

Verder ben ik zaterdag nogmaals naar de Walmart geweest, deze keer met Ian, om boodschappen te doen. Zaterdagavond was ik uitgenodigd bij JAARS mensen, wat ook erg leuk was. Ik werd opgehaald door een stel dat ook was uitgenodigd in zo’n “nieuwe kever”, maar met mijn lengte en achterin stoot je nogal snel je hoofd .  En verder, tja, dat komt volgende week weer!

Stage in de VS: Het eerste weekend

Zaterdag morgen was ik al om 5 uur wakker, maar kon tot 8 uur blijven liggen, dat is toch 2 uur ‘s middags in Nederland Mijn twee husigenoten waren al wakker en vroegen zich al af waar ik bleef. Via Ian, mijn Britse huisgenoot, was ik aan de kamer gekomen, en Charlie woont tijdelijk en af en toe hier en past tussendoor op huizen van mensen die weg zijn. Toen heb ik ontbeten en email gecheckt en televisie gekeken. Ian was weg, maar ik ben met Charlie naar Walmart geweest in South Carolina, 20 km verderop maar ook heel anders: veel minder huizen en net wat afgeragder. Via Charlie kon ik regelen dat ik mee kon rijden naar een kerk in de buurt waar veel JAARS (van waar ik werk dus) mensen naar toe gaan, “Waxhaw Bible Church”.

De volgende morgen stond ik om 8:40 klaar om opgehaald te worden door Ken. Spraakzaam was ‘ie in ieder geval, en bij de kerk gaf hij de turbo-tour van de kerk om te weten waar ik naar toe moest gaan. Eerst ging ik naar de dienst: goed en redelijk traditioneel (o.a. niet al te veel Hillsong-achtige muziek). Ook leuk was een semi-comische powerpoint over de toekomst van de kerk en de plannen om een extra kerkdienst op zaterdag avond te realiseren voor “randkerkelijken”. Serieus onderwerp, maar met Winnie the Pooh plaatjes tussendoor, tikkeltje melig, dat wel. Overigens wel radicaal: geld voor een extra gebouw is er niet, en een “spinoff” gaat ook niet lukken, dus dan iets anders dat wel lukt met weinig of veel minder geld. Tussen door was er koffie, en daarna was er een “sunday school” voor “college & careers” (18 – 26 zeg maar), wat ook leuk en positief was.

Maandag was “Labor Day” en dus een vrije dag. Met Ian ging ik tussen de middag naar een ouder echtpaar en hun dochter die even verderop in de straat wonen. Daar hebben we gegeten en kennis gemaakt, met wederom aardige mensen. De rest van de dag heb ik een beetje gechilled.

Even wat uitleg trouwens over waar ik woon trouwens Hierboven nog wat foto’s er van. Ik heb een kamer in een huis van mensen die een week per maand vrijwilligerswerk doen hier op “the center”. Zij wonen dan beneden in de kelder, en verhuren de rest van het huis aan alleenstaande mannen. Ik woon 5 min lopen naar het gebouw waar ik werk en zo’n beetje aan het einde van de landingsbaan. We delen de keuken, wc en kleine woonkamer waar de TV staat.

(Klik om details te zien)

Stage in de VS: De reis

Het heeft even geduurd, maar hier is dan eindelijk het reisverslag van mijn reis naar de VS.

Vrijdag 4 september was het zo ver. Om 5:30 al op om 6:28 de trein te pakken naar Schiphol. Mijn vader bracht me naar station Ede-Wageningen en van daar was het direct naar Schiphol met een koffer en een grote weekendtas (wel eentje met wieltjes).

Op Schiphol kwam Tirza ongeveer tegelijk aan en nadat we elkaar hadden gevonden waren zijn we naar de check-in balie gelopen. Inmiddels was het kwart voor, maar pas om 10 voor gingen alle balies open. Ik was de derde in de rij, dus dat ging vrij snel. Alles was prima: er wordt nog een keer gecontroleerd of je de benodigde papieren hebt voor Amerika en ik kreeg nieuwe boarding passes die iets makkelijker waren dan de thuis geprinte versies.

Daarna gingen we weer naar beneden om een bakje koffie te gaan zoeken, maar omdat ik nog zeeën van tijd had zijn we eerst nog naar het panaromadek gegaan, waar de zon opkwam en je mooi alle vliegtuigjes kon zien. Daarna was het door naar de Burger King, voor koffie. Na even te hebben gezeten kwam het moment om afscheid te nemen, en heb ik Tirza bij de trein afgezet.

Ik ben toen doorgelopen naar de paspoort controle, de controle van je handbagage is voor vluchten naar de VS pas bij je gate. Bij de gate aangekomen, helemaal aan het einde van de pier moest ik nog even wachten todat de ‘interviews’ konden beginnen, waar ze je van top tot teen ondervragen zo’n beetje. Ik was een van de eerste, en moest toen door de scanners en moest ik nog ruim een half uur wachten todat iedereen kon instappen. Terwijl ik wachtte kon ik nog het laatste van het Nederlandse internet op mn telefoon gebruiken om wat dingen te lezen en bekijken.

Eenmaal aan boord bleek de stoel naast me leeg, ik zat bij het gangpad. Op zich wel relaxed en genoeg beenruimte. Ik was tijdens de rest van de vlucht mn camera kwijt, die ik pas aan het einde weer vond, maar helemaal onderin het vak met alle bladen voor me, waar ik ook dacht hem te hebben gelaten, maar zo’n vak is dieper dan je denkt . Na het opstijgen kregen we al vrij snel drinken en een maaltijd, ik ging voor de kip die best lekker was en niet al te droog. Ook kreeg je het hele blikje drinken en ijs: de service was best goed.

“The Proposal” draaide, maar er was iets mis met de apparatuur waardoor het enorm ruisde, waardoor het geluid onverstaanbaar was (of maar een in de tien woorden). Dat was dus geen succes. Gelukkig stond er op mn smartphone nog een film, dus die heb ik gekeken, en ik heb een luisterboek afgemaakt, “Free”, over de gratis economie online en om ons heen. Ook kennis gemaakt met mn Nederlandse medereiziger naast me, die bij familie op bezoek ging in de buurt van Philadelphia.

We vlogen redelijk noordelijk, dus na 6 uur (van de 8.5 uur) zagen we al land, ik vermoed dus noord Canada ergens. Net voor de landing in Philadelphia kregen we nog een warm broodje met kaas en ham, best wel lekker, en vooraf water of sap en daarna koffie of thee. In Philadelphia was de landing zacht, maar we hebben flink wat rondjes gedraaid voor we zover waren. Het vliegtuig werd niet bij een gate geparkeerd, maar we werden per bus naar de terminal gebracht, maar de bussen kwamen op het niveau van het vliegtuig en zakten om te rijden, ook weer een ervaring.

Eenmaal binnen begon de lange wandeling naar de immigratie en douane. Dat is nogal een loopje in Philadelphia, je moet wel twee keer omhoog en dan weer naar benenden lopen. Bij immigratie was er geen rij geukkig, maar ik moest wel voor een “secondary inspection”, en werd dus niet meteen toegelaten. Dat was een apart kantoortje, waar het overigens ook rustig was, dus ik werd meteen “geholpen”. Ik kreeg beetje op me kop dat ik geen brief bij me had van het stagebedrijf. Toen ik eenmaal precies had uitgelegd wat ik ging doen, waar, hoe ik het geld had en wanneer ik terug ging was het prima. Het was wel even spannend dus of dat goed zou komen maar was prima. Even later aangekomen in de bagagehal lag alles al naast de band, dus mn koffer en tas waren snel gevonden. Die kon ik even later op een band weer achterlaten, en weer paar heuvels af en op om bij de security screening te komen. Weer door alle scanners dus…

Ik had toen nog zo’n 3 uur tot m’n volgende vlucht vertrok. Bij mn gate was niks te zien, en ook niks te eten, dus liep ik weer terug naar de andere terminals. Ik hoorde een paar keer reclame dat “college students” (studenten dus) gratis gebruik konden maken van het internet. Ik dus naar de balie en kon een bon daarvoor halen. Ook besloot ik een kop koffie te halen, en het werd een iced espresso koffie, ik gok een liter of anderhalf (ik had inmiddels hoofdpijn die steeds erger werd en ik had nog niet veel gedronken) . In een hal tussen twee terminals stonden schommelstoelen in de hal naast betonnen kolommen met stopcontacten, maar er was geen een stoel vrij waar ook een stopcontact was. Ik heb dus maar tegen een plantenbak gezeten waar er wel een stopcontact was om ff met Tirza te chatten. Lukte, maar na een kwartier werd ik van het netwerk geknikkerd en kwam ik er niet meer op.

Ik besloot naar de gate te gaan, en trof een McDonalds daar aan, en besloot omdat ik ook trek had maar een McFlurry te nemen. Die zijn alleen zo’n twee keer groter in Amerika, oops. Al CNN kijkend schoot de tijd flink op, en was het tijd om de volgende vlucht te pakken. Ik werd nog extra gescreend voor ik door mocht lopen door de TSA lui die bij de gate stonden: mn tas werd bekeken en ze toonden weer hoe slim ze waren maar wel aardig (iets met vrijwilligerswerken geld verdienen).

Aan boord was het vliegtuig helemaal vol . Het was een 767, met twee gangpaden dus, maar met een ouder interieur waar de bakken voor bagage heel hoog hangen, ’t ziet er allemaal erg jaren 80 uit. Wel was de beamer vervangen door een groot LCD scherm voor de video. Inmiddels was mn hoofdpijn redelijk migraine-achtig en was het niet meer fijn om te reizen. Maar ja, de anderhalf uur lange vlucht verliep verder snel, en onderweg kregen we nog snel wat te drinken, maar alleen een bekervol, niet het hele blikje, kleine service verschillen dus.

In Charlotte kwam ik al snel aan bij de bagagebanden, waar ik al snel John, de manager van de afdeling waar ik werk vond, “So you must be Joel” (nu ik het zo schrijf denk ik erg snel aan “Dr. Livingstone I presume” (Google that)). Mn weekend tas kwam maar niet en kwam maar niet, en met drie andere mensen stonden we er nog. Wat bleek? Mn tas vonden ze te groot en werd ‘oversize’, en stond een paar meter verderop te wachten.

John bracht me naar Waxhaw, waar we eerst langs een supermarkt gingen voor wat basis dingen. Ik kon niet meer denken: k was al 20 uur wakker en had hoofdpijn dus dat ging niet geweldig. John had ook een sleutel, en aangekomen in mn kamer en alles te hebben gevonden ben ik in bed gedoken.

That was it Meer later over mn eerste week!

Stage in de VS: Here we come!

Nog vier nachtjes slapen en dan is het zo ver: ik vlieg naar de VS. Vrijdag pak ik al vroeg de trein om 7:30 al op Schiphol te zijn.  Tirza komt me dan wegbrengen, als laatste afscheid, om elkaar 5 maanden niet te zien Om 10:45 vertrek ik, en 11.5 uur later kom ik aan in Charlotte, North Carolina.

Een jaar geleden begon ik met het regelen van deze stage in het buitenland, dus ik ben er al weer even mee bezig. Het ging eigenlijk best wel makkelijk en voorspoedig, er waren alleen veel stappen en vereisten. Omdat het voor de meeste betrokken mensen en organisaties nieuw was of niet vaak voorkomt duurde het daarom wat langer. Het begon met het zoeken naar een opdracht: ik wilde graag iets voor Wycliffe doen omdat mn ouders daar voor werkten en een fijne vakantie vorig jaar. Met de hulp van het nederlandse Wycliffe kantoor in Driebergen kreeg ik contact met JAARS, een technische en ondersteunende tak van Wycliffe in Charlotte, in Amerika. Het duurde even, maar ze hebben een geschikte taak voor me gevonden. Een Skype-telefoontje later was het duidelijk wat de opdracht was en kon ik van school de benodigde goedkeuring krijgen. Na de verzekeringen te hebben afgesloten en papieren te hebben geregeld kreeg ik een officiele uitnodigings brief van JAARS om mn visum aan te vragen. In juli, net voor mn vakantie in Spanje kon ik het visum halen bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam (een verhaal apart). Met een visum in handen kon ik eindelijk vluchten boeken en was het allemaal geregeld!

Concreet ga ik voor mijn stage werken aan software om bijbelvertalingen in te kunnen voeren op de computer. Het programma is deel van een groter pakket genaamd “FieldWorks”, met verschillende programma’s om taalkundige data en teksten te verzamelen en dan te kunnen analyseren en verwerken, maar ook om bijbelvertalingen te kunnen invoeren. Voor de geintereseerden: het hele pakket staat online, met de broncode, kijk maar hier. Naast het feit dat het nuttig is denk ik dat ik er ook veel kan leren: ik ben tot nu toe meer de technische kant op gegaan, dit is wat meer in de richting van software ontwikkeling en Microsoft .NET (zegt de meeste waarschijnlijk niks). Daarnaast is de ontwikkelmethodiek die ze binnen het team gebruiken ook professioneel en iets waar ik wat van kan leren.

Vrijdag 4 september vertrek ik dus, en ik kom 25 januari 2010 terug. Ik probeer op deze blog minimaal een keer per maand en hopelijk een keer per week iets te vertellen over wat ik doe, en wat er gebeurt. Ik gebruik ook twitter om te communiceren wat ik doe en wat me bezighoudt, dat staat hier in de rechterbalk of op twitter.com/webguy. Ik heb er zin in, heb geen idee wat ik precies moet verwachten, maar ik vertrouw erop dat het goed komt! Ik ga overigens vooral Tirza missen, en ook alle leuke Alpha activieiten, maar ik probeer op de hoogte te blijven!

Leiderschap en dromen

Afgelopen donderdag hadden we voor de besturen van alle Alpha studentenvereniging een trainingsavond-ding, met het thema leiderschap. Erg interessant, maar het zette ook tot nadenken. Een van de dingen die me vooral trof was dat leiderschap ook bij jezelf begint. Nou is dat niet perse iets revolutionairs ofzo: het moge duidelijk zijn dat leiderschap een kwaliteit is die je kan hebben als persoon, het is niet iets dat ver van je persoonlijkheid staat, maar iets dat deel van jou is. Om een betere leider te worden moet je een goede leider van je eigen leven worden.

Een goede leider van mijn eigen leven zal ik nooit worden (alleen met Gods hulp kan dat echt), maar ik ben ook voorzichtig in het verkondigen van mijn discipline en andere essentiele kwaliteiten. Wat heel duidelijk naar voren kwam in de presentatie voor mij was dat je eerst je eigen coach moet zijn, dan pas kan je iemand anders coachen. Om het effe heel vaag te maken kan je dat noemen “Train een gezonde geest, ziel en lichaam”.

De link die niet direct werd gelegd maar wel in de discussie naar voren kwam een beetje, en in mij opkwam is dat je ook moet dromen. Als leider moet je ook durven dromen. Het is soms moeilijk om de toekomst in te zien en er is een heel fijn balans tussen niet druk maken over de toekomst en helemaal niet dromen. Het resultaat is dat je dan steeds in dezelfde gaten valt en je terugkijkt op een tijd die niet perse leerzaam is, of dat je echt zecht “wow, ik ben veranderd”. Je mag dan wel elke dag wat leren, soms valt dat nog best tegen.

Vroeger had ik passie: ik zat uren achter de computer, droomde over de dingen die ik wilde, en deed wat ik kon met de berperkte middelen die ik had. Ik maakte dingen die niet nuttig waren, nog lang niet klaar, maar ik had plezier. Inmiddels mis ik die passie: ik droom niet genoeg, en ik wil met niet druk maken over de toekomst, maar je moet blijven dromen. Ik denk dat ik dat de laatste tijd vergeten ben. Als je droomt, dan ga je ook je taken prioritiseren en bedenken wat je nou echt voor elkaar wil krijgen. Een time-management workshop een tijdje terug benadrukte dat ook erg: bepaal eerst je doel, dan ga je vanzelf prioritiseren. Dus, ik ga er mee aan de slag! Ik ben wel aan ‘t dromen, maar the dream continues! (oh ja, en leiderschap is daar denk ik ook wel een deel van )